گنجشک‌خوان‌ فراری‌ام از خانه به سمت جهنمی سرد ؛ در واقع آنجا بهشت من برای فراری شدن از درگاه همیشه‌ی بسته مغزم است .

ساعت ۵ و بیست و پنج دقیقه صبح - دَر سردخانه را که باز میکنم و آن سوز سرما منفی ۲۷ درجه به بدن پوشیده از سه لایه لباس گرم و لباس مخصوص سردخانه من می‌خورد به ناگه خود را گم میکنم از رهایی ؛ مغزی که دگر فکر نمیکند و فقط برای چندرغاز چرک کف دست حالت بقا را در پیش گرفته است .

تمامی دستم به رعشه افتاده و از غلظت خونم میتوان چاک‌های ترک‌ خورده‌ی آسفالت را ترمیم کرد .

با اینحال این خود منم ؛ این منم که این استمرار را تکرار و هر روز و هروز به آن پافشاری میکنم.

۱۳ دقیقه مانده به دوازده ظهر - از سردخونه خارج میشم و برای لحظه‌ای گرم شدن منت سیگار را میکشم ؛ چون اگر او همدم تنهایی‌های دگران است ، بلای جان همچو من دیوان است .

من درحال همآغوشی و لذت از سیگار که … بوم - ناگهان با ضربه‌ای هولناک از سمت راست بدنم به زمین گرم سقوط میکنم .

ابن ضربه یادآور چه میتواند باشد؟

انفجار نورون‌ها مغزم باعث انقلابی در سَرَم شده این انقلاب کودتایی بود علیه خودم .

من در تاریکی مطلق دنبال چه میگردم و این چیست که به سمت من میدود و هنوز به من نرسیده .

ساعت ۱۸:۱۹ دقیقه در کره‌ی چشم راستم خون در تعامل با سفیدی چشمم است ؛ در آن نبرد سهمگین این سرخی‌ست که پیروزی رسیده است .

شاید بمُردم ؛ شاید …

این داستان ادامه دارد .

شاید به خودم تلنگری زدم اما راه رفته رو هیچگاه برنمی‌گردم .

این نقطه‌ی عطف من است که هرگز به گذشته نمی‌نگرم و فقط او را بخشی از تجربه و گذر زمان می‌بینم .

ــطَمومٌ

کج نشود خُلق او ز رفتارم

تو چگونه بودی برای من

اندازه یک کتاب خالی حرف دارم

دود از شهر و مه از جادهِ جنگل

جدال آشکارِ تَن با من ، من با تَن

همنشینی با مُشتی کرم و انگل

از گور برخیزم منجی شوم ظهور کنم

بلای جان خود شوم مرگ را تور کنم

آیا میتوان گفتم ؛

که من حتی خدای خویشم

آسمان‌ها را سبز و درخت‌ها را آبی کنم

در حین عذاب هم بخندم و شادی کنم

انسان و حیوان نکنم و همه را قاطی کنم

براستی ؛ میتوان گفت

که من حتی خدای خویشم

_طَمومْ

به آسیاب زند این طوفان سهمگین

شکوفهِ شعرِ شاکی شرابِ شریعتِ

آجر شود نان این نعمت ز بهر این

_طَمومْ

اصلا امیدِ واهی معنا ندارد برای یک روز

آبا و اجدادی به سلطنت اگر سِیر کنید

منقرض شده‌اید به کُل شما همه دیروز

_طَمومْ

این سطح‌بندی دردها در من یک عارضه فکری رو رقم میزنه که قدرت تصمیم‌گیری رو از من سلب و با خوراندن افکار پوچ سَرَم را گرم میکند .

کنش‌های ذهنی یک نوع فرایند شیمیایی خارق‌العاده رو خلق میکنه که گریه‌های من از درد و تفکر‌های زجرآور تمامی ندارد .

سردرد‌های عصبی که من دارم و مدام مرا به تنگنا میکشد باعث شده خود را از حالت غیرعادی چیز دگری تصور نکنم ؛ شاید این سردردهای باعث شده که من همه‌چیز را فراموش کنم !؟ -خیر ، جواب من بطور قاطعانه منفی‌ست . 15 سال آزگار است که این سردرد مانند خوره آرام و آهسته روحم را میخورد و میتراشد . این دردهای را نمیشود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دا..................... یک لحظه فکر کردم شفا پیدا کردم و هدایت شدم .

 براستی چگونه می‌شود از این بحران فردی فرار کرد ؟ واقعا تنها راه آرامش و رستگاری خودکشی‌ست ؟

هشتم دی‌ماه سال 403 - ساعت 06:20
شیراز 

7 دی‌ماه سال 403 - 16:50 - کاشان ، اصفهان
به سمت شیراز