بیدار باش شد در پادگان

این سردار به سر دار رسید

فرمانده جماعت بی‌خ‌ایگان

_طَمومْ

مرا تا کجا خواهی به دست ، اندازی

شاهد غیب شدم و این مجاهد خون

این جسدم را ، تو کجا خواهی اندازی

_طَمومْ

ساقط می‌شوم در یک باز دَم

آسوده ز افکار شوم

خوی وحشی ، هربار کرده رَم

اولا آدمی هستیم همین را بس

ثانیا فقط نطق میکنم ز قصد

ثالثا از بقا می‌شود جان به دست

رابعا تکامل از ابتدا شد شکست

کجای حیوان می‌خورد به شعور

همه ابله حتی منجیان دَم ظهور

قربانیان این مکتب دروغین

به خون کشیده در سیه‌چال نَمور

_طَمومْ

این حیوانِ ناطق، زبان نمی‌داند
عادت شده بودن به برده
شورش کردن علیه مردم
حال چرا عذرخواهی کرده؟

اینان همه کور هستند و لال
مشتی ابله و سیمای پتیاره
اینان شبیهِ آدمی نیستند
نمی‌دانم فرار کرده‌اند از
کدامین سیاره

_طَمومْ

روانم بر پیکرم خیزش بَرد چه

در این مسلک من افسونگرم

اگر او جادوگر زمان بُود چه

_طَمومْ

گنجشک‌خوان‌ فراری‌ام از خانه به سمت جهنمی سرد ؛ در واقع آنجا بهشت من برای فراری شدن از درگاه همیشه‌ی بسته مغزم است .

ساعت ۵ و بیست و پنج دقیقه صبح - دَر سردخانه را که باز میکنم و آن سوز سرما منفی ۲۷ درجه به بدن پوشیده از سه لایه لباس گرم و لباس مخصوص سردخانه من می‌خورد به ناگه خود را گم میکنم از رهایی ؛ مغزی که دگر فکر نمیکند و فقط برای چندرغاز چرک کف دست حالت بقا را در پیش گرفته است .

تمامی دستم به رعشه افتاده و از غلظت خونم میتوان چاک‌های ترک‌ خورده‌ی آسفالت را ترمیم کرد .

با اینحال این خود منم ؛ این منم که این استمرار را تکرار و هر روز و هروز به آن پافشاری میکنم.

۱۳ دقیقه مانده به دوازده ظهر - از سردخونه خارج میشم و برای لحظه‌ای گرم شدن منت سیگار را میکشم ؛ چون اگر او همدم تنهایی‌های دگران است ، بلای جان همچو من دیوان است .

من درحال همآغوشی و لذت از سیگار که … بوم - ناگهان با ضربه‌ای هولناک از سمت راست بدنم به زمین گرم سقوط میکنم .

ابن ضربه یادآور چه میتواند باشد؟

انفجار نورون‌ها مغزم باعث انقلابی در سَرَم شده این انقلاب کودتایی بود علیه خودم .

من در تاریکی مطلق دنبال چه میگردم و این چیست که به سمت من میدود و هنوز به من نرسیده .

ساعت ۱۸:۱۹ دقیقه در کره‌ی چشم راستم خون در تعامل با سفیدی چشمم است ؛ در آن نبرد سهمگین این سرخی‌ست که پیروزی رسیده است .

شاید بمُردم ؛ شاید …

این داستان ادامه دارد .

شاید به خودم تلنگری زدم اما راه رفته رو هیچگاه برنمی‌گردم .

این نقطه‌ی عطف من است که هرگز به گذشته نمی‌نگرم و فقط او را بخشی از تجربه و گذر زمان می‌بینم .

ــطَمومٌ

کج نشود خُلق او ز رفتارم

تو چگونه بودی برای من

اندازه یک کتاب خالی حرف دارم

دود از شهر و مه از جادهِ جنگل

جدال آشکارِ تَن با من ، من با تَن

همنشینی با مُشتی کرم و انگل

از گور برخیزم منجی شوم ظهور کنم

بلای جان خود شوم مرگ را تور کنم

آیا میتوان گفتم ؛

که من حتی خدای خویشم

آسمان‌ها را سبز و درخت‌ها را آبی کنم

در حین عذاب هم بخندم و شادی کنم

انسان و حیوان نکنم و همه را قاطی کنم

براستی ؛ میتوان گفت

که من حتی خدای خویشم

_طَمومْ

به آسیاب زند این طوفان سهمگین

شکوفهِ شعرِ شاکی شرابِ شریعتِ

آجر شود نان این نعمت ز بهر این

_طَمومْ

اصلا امیدِ واهی معنا ندارد برای یک روز

آبا و اجدادی به سلطنت اگر سِیر کنید

منقرض شده‌اید به کُل شما همه دیروز

_طَمومْ

این سطح‌بندی دردها در من یک عارضه فکری رو رقم میزنه که قدرت تصمیم‌گیری رو از من سلب و با خوراندن افکار پوچ سَرَم را گرم میکند .

کنش‌های ذهنی یک نوع فرایند شیمیایی خارق‌العاده رو خلق میکنه که گریه‌های من از درد و تفکر‌های زجرآور تمامی ندارد .

سردرد‌های عصبی که من دارم و مدام مرا به تنگنا میکشد باعث شده خود را از حالت غیرعادی چیز دگری تصور نکنم ؛ شاید این سردردهای باعث شده که من همه‌چیز را فراموش کنم !؟ -خیر ، جواب من بطور قاطعانه منفی‌ست . 15 سال آزگار است که این سردرد مانند خوره آرام و آهسته روحم را میخورد و میتراشد . این دردهای را نمیشود به کسی اظهار کرد چون عموما عادت دا..................... یک لحظه فکر کردم شفا پیدا کردم و هدایت شدم .

 براستی چگونه می‌شود از این بحران فردی فرار کرد ؟ واقعا تنها راه آرامش و رستگاری خودکشی‌ست ؟

هشتم دی‌ماه سال 403 - ساعت 06:20
شیراز 

7 دی‌ماه سال 403 - 16:50 - کاشان ، اصفهان
به سمت شیراز 

سرود ملی پادشاهی متحد ایران 🕊️

من در این زمین چه میکنم و چه بر سر من آمد ؟

لحظات به طور خاصی همراه با نسیم سرد از ورودی مغزم عبور می‌کنند به‌ گونه‌ای که سوز آن باعث سُرخی گوشم می‌شود.

در کنج سَرَم به تاریکی سلام می‌کنم و بسی در خیال سِیر 

مگر می‌خواهم تا کی زنده باشم .

همیشه این موضوع در ذهنم رخنه می‌کند که آیا ۳۰ سالگی را میبینم یا به آن خاتمه می‌دهم!

از خود خوردم ؛ از خانواده ؛ از عشق ؛ از کار ؛ از دوست ؛ از زمان ؛ از مکان و از 

… خدا 

~در کل واژه جالبی‌ست ؛ تکیه‌گاهی اجباری برای مستعضفین برای نداری ، ستونی برای داراها از عدم نداری .

براستی آیا این جهان پُر شده از رزلی و بدی‌ست؟

شاید با فشنگی آخرین نگاهم را به زمین با شلیکی مستقیم دوختم؛ شاید!

سردرد عصبی ، صرع ، اختلال دو قطبی ، مستعد به اسکیزوفرنی و مشکل در شناخت شخصیت / 

گاهی به خودم در آیینه میگویم مگر می‌شود تمامی علائم عدم حیات عادی را در یک تکه گوشت با شریان‌های کوچک خون و مملو از نورون که با نیکوتین تغذیه می‌شود یکجا حمل کنم. شاید به راستی این وضع عادی‌ترین حالت ممکن در زندگی‌ام باشد .

من ناخواسته وارد یک درگیری غیرفیزیکی با خودم شده‌ام؛ خودم به خودم یکدستی میزنم و از حسادت به آن ( خودم ) به تنگنا می‌رسم.

واقعا من کیستم؟ براستی این مرگ است که مرا آرام می‌کند؟ 

- یک خودکشی آرام در خلاء نبود اکسیژن .

من ماهیت خود را به فراموشی سپردم و خلاف رفتارهای پنهانی‌ام - احساسات خود را بروز می‌دهم .

شاید من بِمُردَم که نمی‌توانم آنچیزی باشم که در من رشد کرده و احراز هویت شده ، هویت من پنهان شده بگونه‌ای که من را کسی دگر نمی‌شناسد.

این پیوند عجیب میان تفکراتم ، نوشته‌هایم مرا به کورسوی مرگ و در همان وضع به خودکشی سوق می‌دهد ؛ براستی راه‌حل پایان این از هم گسیختگی خودکشی‌ست؟

_طَمومْ

X<——

Telegram<——

 devilnogod@gmail.com ——> Gmail

گم‌گشته‌ی غمناکم به مانند فرشته‌ای بی‌بال

من از  خود نظارگر افکار پرت خود هم باشم

سقوط میکنم از آینده‌ای درگذشته به زمان حال

_طَمومْ

که زمین از سکارنای خویش لوث شود

همانگونه هستی محکوم به اسیری مادگی‌ست

همانطور که باید تمام جهان نثار کُ. شود

ابیاتی که پس هر شعری مکتوب است

در بالاترین حالات ممکن جهان کنونی

که احراز جادو در‌ هستی معمول است 

_طَمومْ

گر زمین را عاری از بحر کنم

بوم را به زمین افکنم و معیار را کج کنم

آیا میتوان گفتم که من حتی خدای خویشم ؟

در این ابهام های کور لای کاغذای باطله

میان انجمن‌های مخفی میان غائله

تصویر درستی از تاریکی این پلیدی‌ها

ظهور منجی دگری از مادری باکره …

             آیا میتوان گفتم که من حتی خدای خویشم ؟

_طَمومٌ

جرجیاس میان قنداق در سیسیل بود

از ترس اغوا بجای بذر ، سنگ به زمین کاشت

این ستون ایمان نمیدانم از کی لَق بود

لوسیفر ، حوا را به طمع بهشت وا داشت

از ازل لوسیفر غسال سفسطه عقل بود  ... ..

×××

شب‌های به یادماندنی در ترکیه
گشت و‌ گذار با ماشینِ رنگِ بِژ
میخواهم سردی شمال را حس کنم
پرواز مستقیم به اُسلو‌ی نروژ

×××

از آنجا برویم براتیسلاوا ، اسلواکی
کشوری ساکت و آرام در دل آرمان
حال خوشی دارد وقتی در طیاره‌ای
میخواهم بروم به دوسلدوف آلمان

×××

خریدارم هوای خوش کی‌یفِ اوکراین را
چه حال خوشی‌ست که من الان دارم
برویم منهتن ، ایالات متحده آمریکا

اندکی زمان صرف رسیدگی ب کارم
 

×××

از بلوک شرق آمریکا پرواز به غرب
The Today Modern City Is Born 
شهر زیبای‌ست این مدرن شهر
سوپرایز...رسیدیم به اَبَر شهرِ ملبورن

×××

از ملبورن پروازی راحت به مسکو
دوازده ساعت استراحت و تفریح
زمینی حرکت به سوی سن‌پطرزبورگ
هر روز به سفر مجدد میشوم ترغیب

×××

در حال حاضر خارج از روسیه‌ام
تازه رسیدم به شهرِ زیبایِ سوآن
به حرکت ادامه دادیم تا یک ساعت
رسیدم به بهشتِ ارمنستان ، ایروان

×××

در باکو چیزای جالبی است
در این حمام عیون ، پُر نفت است وان
بعد حمام نفت آمادهِ برگشت
یک پرواز مستقیم به پایتخت طهران
 

هشت/آبان/۹۸ - طهران-پیروزی

به دیدارم رفته‌ام با جعبه‌ای شیرینی

حالم از خودم و این پیش‌کش بهم میخورد

نمیدانم این تنفر ذاتی را میبینی

_طَمومْ

💻✍️ پژوهشگر و نویسنده: طَمومْ

🕯️ همراهی پژوهشی: نور آیین

---

چکیده

پس از انقلاب ۱۳۵۷، روابط جمهوری اسلامی و دولت اسرائیل به‌شدت تیره و خصمانه شد. با این حال، در زیر لایه‌های رسمی، اشکال مختلفی از تعاملات غیرمستقیم اقتصادی، فناورانه و حتی اطلاعاتی پدید آمد. این مقاله با نگاهی تحلیلی به این تقابل آشکار و تعاملات پنهان، به بررسی روابط دیپلماتیک، اقتصادی و فنی میان ایران و اسرائیل می‌پردازد. همچنین نقش کشورهای ثالث در تسهیل مبادلات، و استفاده جمهوری اسلامی از فناوری‌های اسرائیلی مانند تجهیزات فیلترینگ Allot واکاوی می‌شود.