خودکشی

به آخر رسیدم بختم سیاه

بیدار باش شد در پادگان

این سردار به سر دار رسید

فرمانده جماعت بی‌خ‌ایگان

_طَمومْ

به قله نگریستم ، دست انداز امان نداد

مرا تا کجا خواهی به دست ، اندازی

شاهد غیب شدم و این مجاهد خون

این جسدم را ، تو کجا خواهی اندازی

_طَمومْ

به ظاهر غریبم ، آشنا به غم

ساقط می‌شوم در یک باز دَم

آسوده ز افکار شوم

خوی وحشی ، هربار کرده رَم

اولا آدمی هستیم همین را بس

ثانیا فقط نطق میکنم ز قصد

ثالثا از بقا می‌شود جان به دست

رابعا تکامل از ابتدا شد شکست

کجای حیوان می‌خورد به شعور

همه ابله حتی منجیان دَم ظهور

قربانیان این مکتب دروغین

به خون کشیده در سیه‌چال نَمور

_طَمومْ