زنجیر بسته…
زبان، محکوم به سکوت
نیم سگِ گله و نصفِ برّه
به گوشِ خر، یاسین خواندم
انگار سقوط کردم به تهِ درّه
این حیوانِ ناطق، زبان نمیداند
عادت شده بودن به برده
شورش کردن علیه مردم
حال چرا عذرخواهی کرده؟
اینان همه کور هستند و لال
مشتی ابله و سیمای پتیاره
اینان شبیهِ آدمی نیستند
نمیدانم فرار کردهاند از
کدامین سیاره
_طَمومْ
آسمان سیاهجامه و قدمهای کجوماوج ، خستگی این روزگار را که در کوله خویش حمل میکنم فریاد میزند .
گنجشکخوان فراریام از خانه به سمت جهنمی سرد ؛ در واقع آنجا بهشت من برای فراری شدن از درگاه همیشهی بسته مغزم است .
ساعت ۵ و بیست و پنج دقیقه صبح - دَر سردخانه را که باز میکنم و آن سوز سرما منفی ۲۷ درجه به بدن پوشیده از سه لایه لباس گرم و لباس مخصوص سردخانه من میخورد به ناگه خود را گم میکنم از رهایی ؛ مغزی که دگر فکر نمیکند و فقط برای چندرغاز چرک کف دست حالت بقا را در پیش گرفته است .
تمامی دستم به رعشه افتاده و از غلظت خونم میتوان چاکهای ترک خوردهی آسفالت را ترمیم کرد .
با اینحال این خود منم ؛ این منم که این استمرار را تکرار و هر روز و هروز به آن پافشاری میکنم.
۱۳ دقیقه مانده به دوازده ظهر - از سردخونه خارج میشم و برای لحظهای گرم شدن منت سیگار را میکشم ؛ چون اگر او همدم تنهاییهای دگران است ، بلای جان همچو من دیوان است .
من درحال همآغوشی و لذت از سیگار که … بوم - ناگهان با ضربهای هولناک از سمت راست بدنم به زمین گرم سقوط میکنم .
ابن ضربه یادآور چه میتواند باشد؟
انفجار نورونها مغزم باعث انقلابی در سَرَم شده این انقلاب کودتایی بود علیه خودم .
من در تاریکی مطلق دنبال چه میگردم و این چیست که به سمت من میدود و هنوز به من نرسیده .
ساعت ۱۸:۱۹ دقیقه در کرهی چشم راستم خون در تعامل با سفیدی چشمم است ؛ در آن نبرد سهمگین این سرخیست که پیروزی رسیده است .
شاید بمُردم ؛ شاید …
این داستان ادامه دارد .
