خودکشی

در این مغز وامانده چه می‌گذرد !؟

سردرد عصبی ، صرع ، اختلال دو قطبی ، مستعد به اسکیزوفرنی و مشکل در شناخت شخصیت / 

گاهی به خودم در آیینه میگویم مگر می‌شود تمامی علائم عدم حیات عادی را در یک تکه گوشت با شریان‌های کوچک خون و مملو از نورون که با نیکوتین تغذیه می‌شود یکجا حمل کنم. شاید به راستی این وضع عادی‌ترین حالت ممکن در زندگی‌ام باشد .

من ناخواسته وارد یک درگیری غیرفیزیکی با خودم شده‌ام؛ خودم به خودم یکدستی میزنم و از حسادت به آن ( خودم ) به تنگنا می‌رسم.

واقعا من کیستم؟ براستی این مرگ است که مرا آرام می‌کند؟ 

- یک خودکشی آرام در خلاء نبود اکسیژن .

در این جهان سیاه و سفید ، در این سرزمین مملو از نَم و باران من خود را وقف ندیدن کردم ؛ خود را وقف نشنیدن کردم .

من ماهیت خود را به فراموشی سپردم و خلاف رفتارهای پنهانی‌ام - احساسات خود را بروز می‌دهم .

شاید من بِمُردَم که نمی‌توانم آنچیزی باشم که در من رشد کرده و احراز هویت شده ، هویت من پنهان شده بگونه‌ای که من را کسی دگر نمی‌شناسد.

این پیوند عجیب میان تفکراتم ، نوشته‌هایم مرا به کورسوی مرگ و در همان وضع به خودکشی سوق می‌دهد ؛ براستی راه‌حل پایان این از هم گسیختگی خودکشی‌ست؟

_طَمومْ